مجموعه توصیههای امام خامنهای به مداحان
سقوط آزاد اعتبار؛ تمام دارایی ۴۱ شرکت بیمه، ارزانتر از دو “ایرباس” و “برج میلاد”!
یادداشت و تحلیل پایشگر: شهراد اثنی عشری
رسیدن مجموع سرمایه ۴۱ شرکت بیمه به عدد ۸۱ همت در اردیبهشت ۱۴۰۵، در نگاه اول یک دستاورد محاسباتی به نظر میرسد، اما تطبیق آن با واقعیتهای ارزی نشان میدهد که کل بنیه مالی صنعت بیمه ایران به رقم ناچیز ۴۴۲ میلیون دلار تنزل یافته است.
این واقعیت تلخ از خلع سلاح بیمهگران در برابر ریسکهای ارزی و پروژههای ملی پرده برمیدارد.
باید با صراحت تحلیلی گفت که رقم ۴۴۲ میلیون دلار برای کل صنعت بیمه، یک بنبست راهبردی است.
در سال ۱۴۰۵، ما با داراییهایی در پتروشیمیها، ناوگان هوایی و بنادر روبرو هستیم که ارزش جایگزینی آنها به میلیاردها دلار میرسد.
وقتی سرمایه ثبتی تمام شرکتهای بیمه کشور روی هم، حتی به نیم میلیارد دلار نمیرسد، عملاً ظرفیت نگهداری ریسک (Retention Capacity) در داخل کشور به یک شوخی تبدیل شده است.
این به معنای آن است که در صورت بروز یک خسارت بزرگ صنعتی، صنعت بیمه ایران فاقد سپر سرمایهای لازم برای بازسازی آن دارایی است و عملاً تورم، توان جبران خسارت را از بیمهگران سلب کرده است.
این ناترازی مالی، شرکتها را مجبور میکند تا ریسکهایِ بزرگ را به صورت کاغذی و بدون پشتوانه واقعی بین خود توزیع کنند که در اصطلاح فنی، به معنای «توزیع ریسک در خلأ» است.
تحلیل دقیق آمار سال ۱۴۰۵ نشان میدهد که افزایش سرمایههای ریالی، دیگر دوای درد صنعت بیمه نیست.
در حالی که نرخ ارز، قیمت تمامشده خسارت (از قطعات خودرو تا تجهیزات پزشکی) را ثانیهای جابهجا میکند، ثابت ماندن سرمایههای ثبتی در تله ریال، باعث شده است که نسبت توانگری شرکتها به شکلی کاذب، مثبت به نظر برسد.
حقیقت این است که صنعت بیمه در حالِ فروختن پوششهای دلاری (در قالب کالا و تجهیزات) با پشتوانه ریالی فرسوده است.
اگر نهاد ناظر به سرعت مسیر سرمایهگذاریهای ارزی یا تجدید ارزیابی واقعی داراییها را باز نکند، در سال ۱۴۰۵ با پدیدهی ورشکستگی پنهان روبرو خواهیم بود؛ جایی که شرکتها در ریال سودده هستند، اما در واقعیت اقتصادی، توان خرید حتی یک درصد از ریسکهایِ بینالمللی را ندارند.
نکته مهم مرتبط با این یادداشت: شرکت ایرباس از سال ۲۰۱۹ به بعد دیگر «لیست قیمت رسمی» (List Price) منتشر نمیکند، چون قیمتها بر اساس تعداد سفارش و آپشنها تغییر میکند، اما بر اساس آخرین دادههای معتبر هوانوردی و نرخهای بازار، قیمتها حدوداً به شرح زیر است:
۱. خانواده ایرباس A320 (باریکپیکر – میانبرد)
این هواپیماها که در ایران هم بسیار پرطرفدار هستند:
– ایرباس A320neo: حدود ۱۱۰ تا ۱۲۰ میلیون دلار.
– ایرباس A321neo: حدود ۱۳۰ میلیون دلار.
(یعنی کل سرمایه صنعت بیمه ایران فقط معادل ۳ تا ۴ فروند از این هواپیماهای معمولی است!)
۲. خانواده ایرباس A330 و A350 (پهنپیکر – دوربرد)
اینجاست که عمق فاجعه مشخص میشود:
– ایرباس A330-900 (neo): حدود ۳۰۰ میلیون دلار.
– ایرباس A350-900: حدود ۳۲۰ میلیون دلار.
– ایرباس A350-1000: حدود ۳۷۰ تا ۴۰۰ میلیون دلار.
(یعنی کل سرمایه ۴۱ شرکت بیمه، حتی به پول خرید ۲ فروند ایرباس A350 هم نمیرسد!)
۳. غول آسمان؛ ایرباس A380
– آخرین لیست قیمت برای این هواپیمای پهنپیکر (پیش از توقف تولید) حدود ۴۵۰ میلیون دلار بود.
(این یعنی تمامِ اعتبار، ساختمانها، میز و صندلیها و سرمایه ثبتی ۴۱ شرکت بیمه در ایران، روی هم به اندازهی قیمتِ فقط یک فروند ایرباس A380 نیست!)
نتیجهگیری :
وقتی میگوییم سرمایه کل صنعت ۸۱ همت یا ۴۴۲ میلیون دلار است، یعنی اگر فقط یک فروند ایرباس A350 متعلق به هواپیمایی کشوری”البته اگر فعلا موجود باشد” دچار حادثه «توتال لاست» (خسارت کامل) شود، کل سرمایه ثبتی صنعت بیمه ایران باید تقدیم گردد تا فقط پول آن یک هواپیما پرداخت شود!
این یعنی صنعت بیمه ما در برابر ریسکهای بزرگ، عملاً «بیپناه» است.
پایگاه خبری پایشگر آماده انتشار دیدگاه ها و نقطه نظرات کارشناسان محترم صنعت بیمه در خصوص این یادداشت هست.
دیدگاه ها بسته هستند.