رقص زردها بر لبه‌ بودجه‌های سوخته/ حمله به مدیرانی که دیگر «پولِ ساکت‌کردن» نمی‌دهند

اخبار بانک و بیمه پایشگر– در روزگاری که برخی رسانه‌ها هنوز فکر می‌کنند «حقیقت» همان چیزی است که در پاکت‌های روابط‌عمومی جا می‌شود، عجیب نیست اگر هر صبح با تیترها یا استوری های بیدار شویم که بوی کهنگی می‌دهد.

حالا که شیر بودجه‌های بی‌حساب بسته شده، همان رسانه‌هایی که تا دیروز در ستایش مدیران سابق قلم‌فرسایی می‌کردند، ناگهان کشف کرده‌اند شرکت بیمه‌ای که سال‌ها از آن نان خورده‌اند، «بحران‌زده» است.

به گزارش پایگاه خبری پایشگر، در روزهای اخیر، چند رسانه زرد که سابقه‌شان در «تیترسازی سفارشی» بر هیچ‌کس پوشیده نیست، ناگهان به منتقدان آتشین ساختار مدیریتی یک شرکت بیمه تبدیل شده‌اند.

این رسانه‌ها که سال‌ها با بودجه‌های بی‌حساب و کتاب دوره‌ی قبل، نقش «بلندگوی تبلیغاتی» را بازی می‌کردند، حالا با ژستی حق‌به‌جانب، عملکرد مدیرعامل جدید، رئیس هیأت‌مدیره و حتی برخی اعضای تازه‌وارد را زیر سؤال می‌برند.

گویی حافظه‌شان یاری نمی‌کند که همین شرکت تا چند ماه پیش، با همان مدیریتی که امروز از آن دفاع می‌کنند، درگیر انبوهی از مشکلات پنهان و هزینه‌های بی‌ضابطه بود.

طنز تلخ ماجرا اینجاست که این رسانه‌ها نه از سر دلسوزی برای صنعت بیمه قلم می‌زنند و نه دغدغه‌ای برای حقوق بیمه‌گذاران دارند.
آن‌ها صرفاً از قطع شدن «جریان مالی» دلخورند؛ جریانی که سال‌ها به آن‌ها اجازه می‌داد هر انتقادی را در نطفه خفه کنند و هر ناکارآمدی را با چند گزارش سفارشی بزک کنند.

حالا که مدیرعامل جدید حاضر نیست باج رسانه‌ای بدهد، همان‌ها که روزی مداح بودند، امروز در نقش منجیان صنعت بیمه ظاهر شده‌اند و با تیترهای سیاه، تلاش می‌کنند چهره مدیریتی تازه را مخدوش کنند.

بررسی محتوای این حملات نشان می‌دهد که بسیاری از آن‌ها از درون روابط‌عمومی و مدیران وابسته به حلقه مدیریتی سابق تغذیه می‌شود.
این حلقه‌ از دست رفتن امتیازات و رانت‌های گذشته را برنمی‌تابد.
این جریان تلاش می‌کند با ایجاد فضای بی‌اعتمادی، مدیرعامل جدید را وادار به عقب‌نشینی کند و مسیر اصلاحات ساختاری را متوقف سازد.

اما واقعیت این است که افکار عمومی دیگر آن‌قدر ساده نیست که با چند تیتر زرد، مسیر قضاوتش تغییر کند.

به نظر می‌رسد یکی از راه‌های ضروری برای پایان دادن به این بازی رسانه‌ای، بازنگری سریع در ترکیب مدیریتی و کنار گذاشتن مدیرانی است که هنوز به حلقه قبلی وفادارند.

سازمانی که می‌خواهد اصلاح شود، نمی‌تواند با نیروهایی پیش برود که منافع‌شان در حفظ وضع موجود است.
اگر مدیران جدید جسارت داشته باشند و ساختار را از وابستگان گذشته پاکسازی کنند، نه‌تنها این حملات بی‌اثر می‌شود، بلکه شرکت می‌تواند با شفافیت و استقلال، مسیر واقعی توسعه را طی کند؛ مسیری که دیگر با پولِ بستن دهان رسانه‌ها تعریف نمی‌شود.