عبور از آوارِ بیکاری با «پکیج اضطراری اشتغال»؛ نقشه راهِ احیایِ سنگرِ تولید و صنعت
اخبار اقتصادی پایشگر– در حالی که آمارهای رسمی از بیکاری مستقیم ۱۳۰ هزار کارگر بر اثر بمباران واحدهای تولیدی حکایت دارد، اقتصاد ایران در اردیبهشت ۱۴۰۵ نیازمند یک «شوکِ احیاگر» است.
این طرح فرادستگاهی که فراتر از شعار است، باید با تدوین یک «پکیج اضطراری»، مانع از تبدیل شدن رکود جنگی به یک فروپاشی اجتماعی شود و چرخدندههای صنعت را در میانه میدان، دوباره به حرکت درآورد.
به گزارش پایگاه خبری پایشگر، تحلیل وضعیت کنونی نشان میدهد که انهدام زیرساختهای تولیدی، تنها لایه سختافزاری بحران است؛ آنچه امنیت ملی را تهدید میکند، لایه نرمافزاری یعنی «ناامیدی از بازگشت به کار» در میان لشکری از جوانان و متخصصان است.
در واقع، ۱۳۰ هزار بیکار مستقیم و دورنمای بیکاری ۶۰۰ هزار نفری، نه فقط یک معضل اقتصادی، بلکه یک چالش امنیتی است که کوبیدن بر طبل ادامه تنشها بدون در نظر گرفتن پیوستهای حمایتی، میتواند آن را تشدید کند.
برای پیشگیری از این وضعیت، نظام باید با پذیرش «اقتصادِ بازسازی»، سرمایه اجتماعی کارگران را به عنوان وفادارترین طبقه به کشور حفظ کند.
کنایهآمیز است که اگر امروز برای احیای سوله های سوخته هزینه نکنیم، فردا باید چندین برابر آن را صرف مهار تبعات اجتماعی فقر و بیکاری در شهرهای صنعتی نماییم؛ لذا اولویت مطلق، تبدیل «بودجههای تنشی» به «اعتبارات صیانتی» برای حفظ نانِ سفره مردم است.
در همین راستا، تدوین و اجرای فوری «پکیج اضطراری و کمکهای حیاتی» به عنوان تنها معبر خروج از این بنبست، شامل چهار رکن کلیدی است که باید در دستور کار دولت قرار گیرد:
۱. **خط اعتباری نوسازی برقآسا:** تزریق نقدینگی بدون بهره برای بازسازی فوری خطوط تولید آسیبدیده، جهت جلوگیری از مهاجرت نیروی کار متخصص.
۲. **تنفس مالیاتی و بیمهای مطلق:** تعلیق کامل دریافت مالیات و حق بیمه سهم کارفرما در مناطق آسیبدیده، تا تمام توان مالی باقیمانده صرف پرداخت حقوق کارگران شود.
۳. **برقراری بیمه بیکاریِ ویژه دوران بحران:** پرداخت مستمری معادل آخرین حقوق به کارگرانِ واحدهای تخریبشده، تا زمان بازگشت واحد به چرخه تولید، جهت حفظ ثبات خانوادهها.
۴. **تضمین خرید حاکمیتی:** تعهد ارگانهای دولتی به پیشخرید محصولات واحدهای بازسازیشده، تا ریسک تولید در شرایط جنگی برای کارآفرین به حداقل برسد.
این رویکرد جامع، نه تنها پاسخ محکمی به فشارهای اقتصادی ناشی از جنگ است، بلکه پیام روشنی از اقتدار و هوشمندی نظام در مدیریت بحران و حمایت از اقشار آسیبپذیر به جامعه مخابره میکند.