پایشگر
شماره خبر : 242060
تاریخ انتشار : ۱۴۰۵/۰۷/۰۱
پایشگر

تجویز صبوری برای جامعه گرسنه

تجویز صبوری برای جامعه گرسنه
یادداشت و تحلیل پایشگر– محمدجعفر قائم پناه با پذیرش واقعیت تلخ گرانی، از مردم و دولت خواسته برای عبور از شرایط سخت، تحمل بیشتری به خرج دهند.

سخنان اخیر معاون اجرایی رئیس جمهور مبنی بر لزوم تحمل مشترک دولت و مردم در برابر گرانی، بار دیگر بحث‌های داغی را در فضای اجتماعی برانگیخت.
پذیرفتن گرانی به عنوان یک واقعیت تلخ، گامی در جهت شفافیت است، اما تکیه بر مفهوم تحمل در شرایطی که بسیاری از اقشار جامعه با فشار شدید معیشتی دست و پنجه نرم می‌کنند، پرسش‌های بنیادینی را ایجاد کرده است.
در حالی که دولت بر ضرورت درک شرایط کشور تاکید دارد، باید پرسید این تحمل تا چه زمانی ادامه خواهد داشت و نقطه پایان این صبوری در کجای نقشه راه اقتصادی دولت تعریف شده است.
بسیاری از تحلیلگران و فعالان اجتماعی معتقدند که مردم در سخت ترین دوران زندگی خود به سر می‌برند و در حالی که به دنبال پناهگاهی امن و حامی واقعی برای عبور از این بحران هستند، بار اصلی هرگونه اشتباه مدیریتی را به دوش می‌کشند.
این در حالی است که در فضای عمومی، تضاد میان سبک زندگی برخی مسئولان و فرزندانشان با واقعیت‌های سخت زندگی مردم، پذیرش مفهوم تحمل را دشوارتر کرده است.
وقتی شکاف میان طبقه حاکم و توده مردم در لایه‌های رفاهی عمیق می‌شود، دعوت به ایستادگی و تحمل، بیش از آنکه انگیزه‌بخش باشد، حس ناامیدی و بی‌عدالتی را در جامعه تقویت می‌کند.

نکته تکان دهنده در این رویکرد، تبدیل تحمل به یک استراتژی مدیریتی است.
دولت نمی تواند بدون ارائه یک برنامه زمانی دقیق، راهکارهای عملی برای کنترل تورم و بهبود معیشت و تنها با استناد به ضرورت ایستادگی، از مردم بخواهد که بیش از توانشان صبوری کنند.
تحمل زمانی پذیرفتنی است که مردم شاهد ایثار واقعی و ملموس در بالاترین سطوح مدیریتی باشند و احساس کنند که بار سختی ها به طور عادلانه توزیع شده است، نه اینکه تنها یک گروه خاص از هزینه‌های اشتباهات ساختاری پرداخت کنند.
باید پذیرفت که حفظ مصالح ملی و امنیت کشور در گروی جلب اعتماد دوباره مردم و ایجاد حس عدالت اجتماعی است.
دولت باید بداند که صبوری مردم منبعی پایان ناپذیر نیست و برای خروج از این وضعیت بحرانی، باید از ادبیات تحمل به سمت ادبیات اقدام و نتیجه حرکت کند.
تنها راه نجات، جایگزینی وعده‌های کلی با نتایج ملموس در سفره مردم است، تا پیش از آنکه این فشارها به بحران های اجتماعی عمیق تر تبدیل شود، راهکاری جامع برای پایان دادن به این چرخه تلخ گرانی و سختی پیدا شود.