مجموعه توصیههای امام خامنهای به مداحان
صلح در ژنو، جنگ قدرت در تهران/ چرا در سایه تفاهم نامه سوییس، ماشین قانون گذاری کشور متوقف شده است؟در سر قالیباف چه می گذرد؟
اخبار سیاسی پایشگر– در حالی که تفاهم ژنو پنجره ای نسبی به سوی رفاه گشوده، تعطیلی ارادی مجلس و مقاومت رانتی ها، این فرصت طلایی را به بن بستی سیاسی تبدیل کرده است. آیا دیپلماسی پیشرو، قربانی بازی های قدرت در تهران خواهد شد؟
در حالی که جهان و منطقه با استقبال از تفاهمنامه صلح ایران و آمریکا، در انتظار گشایش های اقتصادی هستند، در داخل کشور تضاد عجیبی به چشم می خورد.
میان خوشبینی های دیپلماتیک و مقاومت های پنهان برخی جریان ها، تعطیلی مجلس در حساس ترین مقطع تاریخی، علامت سوال بزرگی درباره اولویت های حاکمیت و اهداف سیاسی بازیگران کلیدی ایجاد کرده است.
به گزارش پایگاه خبری پایشگر، در کالبدشکافی مقاومت برخی جریان ها در برابر صلح، باید به مفهوم اقتصاد سایه اشاره کرد.
طی سال های تحریم، لایهای از قدرت شکل گرفت که ثروت و نفوذ خود را بر پایه مدیریت بحران و کنترل مسیرهای غیررسمی تجارت بنا کرده بود.
برای این کاسبان تحریم، صلح و بازگشت به شفافیت بین المللی، به معنای پایان انحصار و از دست رفتن رانت های کلانی است که در تاریکی تحریم ها رشد کرده بود.
لذا، سنگ اندازی های فعلی نه از روی دغدغه های ایدئولوژیک، بلکه ریشه در ترس از حذف شدن از چرخه قدرت و ثروت در دنیای پساتحریم دارد، چرا که در اقتصاد شفاف، جایگاهی برای مدل های مدیریتی مبتنی بر ابهام و رانت باقی نمی ماند.
در این میان، وضعیت مجلس شورای اسلامی تکان دهنده است.
در شرایطی که تفاهمنامه صلح نیازمند زیرساخت های قانونی، بازنگری در قوانین تجاری و تصویب بودجه های ویژه برای ترمیم اقتصاد است، تعطیلی مجلس نه تنها یک خلأ اداری، بلکه یک خیانت به فرصت تلقی می شود.
مجلس به عنوان پاسدار قانون، باید در این مقطع، پیشگام در هموار کردن مسیر توسعه باشد، اما سکوت و تعطیلی آن در چنین برهه ای، نشان دهنده نوعی فلج ارادی یا شاید حتی طراحی شده است.
این رویکرد، گویی میخواهد پیام دهد که اراده سیاسی برای عبور از بن بست ها، در سطوح تصمیم گیری قانونی با مقاومت یا تردید مواجه است.
با نگاهی به جایگاه محمدباقر قالیباف، به نظر می رسد این تعطیلی ها و بازی های استراتژیک، بخشی از یک نقشه پیچیده برای بازتعریف جایگاه سیاسی وی باشد.
احتمال چشم دوختن به صندلی ریاست جمهوری در دور بعدی، کاملا محتمل است، چرا که او با نگه داشتن مجلس در حالت تعلیق، همزمان هم ابزار فشار بر دولت را حفظ کرده و هم سعی دارد خود را به عنوان متغیری مستقل و قدرتمند معرفی کند که کلید گشایش قانونی در دست اوست.
در واقع، مدیریت زمان و فرصت در مجلس، می تواند به عنوان یک ویترین برای نمایش قدرت او در رقابت های آتی ریاست جمهوری به کار گرفته شود، حتی اگر این کار به قیمت اتلاف فرصت های طلایی کشور باشد.
در نهایت، آرایش سیاسی داخل کشور پس از تفاهمنامه صلح، دچار یک بازآرایی سخت شده است.
اکنون ما با سه جریان مواجهیم:
جریان عملگرا که به دنبال بهره برداری حداکثری از صلح برای نجات معیشت است.
جریان محافظه کار که با ترس از تغییرات ساختاری، به دنبال ترمز در مسیر توافق است.
و جریان سوم که صرفا به دنبال حفظ منافع شخصی در هر دو سناریو است.
این تقابل باعث شده است که با وجود صلح در سطح بین المللی، در سطح داخلی یک جنگ سرد سیاسی برای تعیین مالکیت بر منابع آینده کشور شکل بگیرد.
تا زمانی که این تضاد منافع جای خود را به یک اتحاد ملی برای توسعه ندهد، دستاوردهای میز مذاکره در سوئیس، در تلاطم کشمکش های داخلی به تماشایی ساده تبدیل خواهد شد.
دیدگاه ها بسته هستند.