گروه یادداشت و تحلیل پایشگر-شکر خدا گودرزی _ در حافظه تاریخی تئاتر ما سالهایی هست خصوصا در سالهای اولیه پس از انقلاب که در آن تئاتر به نوعی با بن بست مواجه شد، دانشگاهها به خاطر انقلاب فرهنگی تعطیل شد. جنگ سایهی منحوس خود را بر روی شهرها گسترده بود، کسانی هم که متولی هنرهای نمایشی بودند با کُلت کمری تردد میکردند و بسیاری از هنرمندان تئاتر یا اخراج شدند و یا تصفیه شدند، اداره تئاتر دیگر آن اداره تئاتر قبل نبود، جامعهی تئاتری هم نتوانسته بود خودش را با توقعات روز هماهنگ کند و از آن جایی که ما سابقهی اجرای تئاتر در شرایط دشوار نداشتیم. و از آن جایی که اتکای تئاتر اندیشمند ما به دانشگاه بود به غیر از چند گروه تئاتری که چمدانهایشان را بسته بودند و در جبههها، و برخی میادین و پایگاههای اعزام رزمنده، نوعی تئاتر خیابانی اجرا میکردند، بقیه تئاتر تعطیل بود.
