رهبران سیاسی و اقتصادی بیشتر به‌روزرسانی وضعیت را نسبت به برنامه‌ریزی احتیاطی ترجیح می‌دهند. آنها زمان بیشتری را به اجرای امور داخلی و ریسک‌های رقابتی در مقایسه با ریسک‌های خارجی که می‌تواند زمین بازی را تغییر دهد، اختصاص می‌دهند. این بدان معناست که بسیاری از ریسک‌های موجود در بازارهای در حال ظهور از دستور کار مدیران ارشد خارج شده است.
