مجموعه توصیههای امام خامنهای به مداحان
خنجرِ “خالصسازی” بر پهلویِ دیپلماسی؛ چرا اقلیت تندرو منافع ملی را به پای سهمخواهی سیاسی ذبح میکند؟
اخبار سیاسی پایشگر– در حالی که اراده قاطع ۲۶۱ نماینده ملت بر میثاق حمایت از تیم مذاکرهکننده تجلی یافته است، امتناع معنادار چهرههای شاخص جبهه پایداری از امضای این بیانیه، پرده از شکافی عمیق برمیدارد که فراتر از نقد سازنده، بویِ «تخریب ارکانِ اجماعساز» و بازی در زمین بدخواهان میدهد.
به گزارش پایگاه خبری پایشگر،ایستادگیِ سفت و سختِ جبهه پایداری در برابر بیانیهای که مورد وفاق اکثریت قاطع مجلس است، نشان از یک «بنبست فکری» دارد که هویت خود را تنها در «نه» گفتن به هرگونه مصلحتاندیشیِ خردمندانه جستوجو میکند.
این جریان که همواره با شعار صیانت از ارزشها، خود را در جایگاه «شاقولِ انقلابیگری» مینشاند، حالا با پشت کردن به تیمی که تحت اشراف عالیترین سطوح نظام و ریاست قالیباف در حال چانهزنی برای حقوق ملت بود، عملاً به جای تقویت جبهه خودی، به تضعیفِ «اهرم بازدارندگیِ دیپلماتیک» روی آورده است.
این رفتار ناهماهنگ در ارکستر وحدت ملی، چیزی جز ترجیح منافعِ تشکیلاتی و جناحی بر «امنیت ملی» نیست؛ گویی برای این اقلیت، پیروزی در رقابتهای داخلی و از رده خارج کردن رقبای سیاسی، بسی شیرینتر از گشایشهای بینالمللی برای سفرههای مردم است.
ریشه این اقداماتِ وحدتشکنانه را باید در دکترین «خالصسازی به هر قیمت» جستوجو کرد.
هجمههای بیمحابایِ برخی چهرههای جوان به شخصیتهای استخوانخردکردهای که عمر خود را در مسیر اعتلای نام ایران صرف کردهاند، نمادی از یک «سیاستورزیِ کال» و نابالغ است که به جای منطق، از سلاحِ «ترور شخصیت» بهره میبرد.
توصیفِ نادانسته و توهینآمیزِ شهیدی بزرگوار همچون لاریجانی با واژه «آقازاده»، نه تنها دهنکشی به تاریخِ مجاهدتهای سیاسی کشور است، بلکه نشان میدهد این جریان برای اثبات حقانیتِ پنداریِ خود، حتی از هتک حرمتِ اسوههای ماندگار در دل مردم نیز ابایی ندارد.
آنها با مخالفت با هر آنچه بویِ «عقلانیتِ معطوف به نتیجه» میدهد، عملاً در برابر خواست عمومی مردم برای ثبات و آرامش قد علم کردهاند.
در شرایط حساس کنونی که کشور در برزخِ تصمیمات بزرگ قرار دارد، ایجادِ دوگانههای کاذب و وانمود کردن به اینکه «حمایت از مذاکرات، ایستادن در برابر امامِ امت است»، بزرگترین تحریفِ واقعیت و خطرناکترین نوع منافقگریِ سیاسی است.
مصلحت ملی ایجاب میکند که صدایِ واحدی از تهران به گوش جهان برسد؛ اما اقدامات این جریان، پیامی مخابره میکند که در آن، ایرانِ مقتدر، در داخل دچار تشتت است.
این اقلیت باید بداند که در مسلخِ سیاست، قربانی کردنِ وحدت ملی برایِ دیده شدن در لنز دوربینها و جلب نظرِ هوادارانِ تندرو، خیانتی است که تاریخ و حافظه جمعی ایرانیان هرگز آن را نخواهد بخشید.
امنیت ملی، ملکِ طلقِ هیچ جریانی نیست و هر دستی که بخواهد با ادعاهای دروغین، ریسمانِ اتحادِ دولت و ملت را پاره کند، در نهایت در چاهِ انزوایِ عمومی سقوط خواهد کرد.
دیدگاه ها بسته هستند.