مجموعه توصیههای امام خامنهای به مداحان
دیپلماسی حق بیمه جایگزین دیپلماسی ناوها؛ عبور هوشمند از تنگه هرمز با کلید اطمینان
اخبار بانک و بیمه پایشگر- وزارت اقتصاد با طرحی متهورانه در پی تغییر قواعد بازی در تنگه هرمز است، ایدهای که قصد دارد مدیریت این آبراه حیاتی را از لایه تقابل نظامی به لایه نظارت هوشمند بیمهای منتقل کند.
این طرح ضمن تثبیت اشراف اطلاعاتی بر تردد ناوگان جهانی، هزینه همراهی با تحریمها را برای کشتیهای بیگانه به شکلی قانونی و نرم افزایش میدهد.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی پایشگردر خبرها آمده بود که وزارت اقتصاد قصد دارد برای حکمرانی بر شاهرگ انرژی جهان ، طرح جدیدی با استفاده از ابزار بیمه اجرایی کند.
این رسانه با هدف شفاف سازی و تنویر افکار عمومی، گزارشی تحلیلی در این خصوص تهیه کرده است.
طرح پیشنهادی وزارت اقتصاد بر پایه یک منطق اقتصادیِ استوار بنا شده است: هیچ شناوری بدون پوشش بیمهای معتبر (P&I) مجاز به ورود به آبهای سرزمینی و بینالمللی نیست.
ایران با تعریف یک پروتکل بیمهای بومی یا منطقهای برای عبور از تنگه هرمز، در واقع یک «یستگاه بازرسی دیجیتال ایجاد میکند.
این اقدام به تهران اجازه میدهد بدون نیاز به توقف فیزیکی کشتیها، به دادههای حیاتی شامل ماهیت محموله، مالکیت واقعی و مقصد نهایی دست یابد.
از منظر اقتصادی، این دگردیسی به معنای تبدیل شدن امنیت عرضه انرژی به یک کالای خدماتی است که ایران به عنوان متولی امنیت منطقه، هزینه مدیریت و ریسک آن را از طریق ساختارهای بیمهای بازتعریف میکند.
از منظر حقوق بینالملل، اجرای این ایده با چالشهای پیچیدهای روبروست، اما غیرممکن نیست.
طبق کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها (UNCLOS)، تنگه هرمز مشمول رژیم «عبور ترانزیت» است و کشورهای ساحلی نباید مانع عبور بیضرر شوند، اما همین کنوانسیون به کشورهای ساحلی اجازه میدهد برای حفظ سلامت ناوبری و پیشگیری از آلودگی زیستمحیطی، مقرراتی را وضع کنند.
ایران میتواند با تکیه بر مسئولیتهای زیستمحیطی و پدافند غیرعامل، داشتن پوششهای بیمهای خاص که تحت نظارت یا تایید نهادهای منطقهای باشد را الزامی کند.
برای اجرای بدون تنش، کلید اصلی در بینالمللیسازی این طرح نهفته است، یعنی اگر ایران بتواند این سیستم را در قالب یک کنوانسیون منطقهای با مشارکت کشورهای همسایه یا در همکاری با سازمان بینالمللی دریانوردی (IMO) پیش ببرد، مشروعیت آن دوچندان شده و تلاطمهای سیاسی جای خود را به انضباط حقوقی میدهند.
در نهایت، موفقیت این مدیریت نرم گروی پذیرش بینالمللی توانگری مالی شرکتهای بیمهگر ایرانی یا کنسرسیومهای مشترک است.
اگر ایران بتواند تضمینهای لازم را به بازارهای جهانی ارایه دهد، بیمه به چشمِ بیدار نظام در تنگه هرمز تبدیل میشود که قادر است میان کشتیهای دوست و متخاصم تمایز قائل شود.
این مدل، در واقع یک تحریم معکوس هوشمند است؛ به این معنا که بجای بستن فیزیکی تنگه، هزینه بیمه و ریسک عبور برای متخلفان از قوانین منطقهای بهقدری بالا میرود که عملاً آنها را از چرخه رقابت خارج میکند، مزیتی راهبردی که ثبات میانمدت را بدون نیاز به آرایش جنگی مداوم فراهم میسازد.
دیدگاه ها بسته هستند.