پیامک برای پر کردن سالن های جشنواره فیلم فجر

گروه یادداشت و تحلیل پایشگر– اکرم محمدی

همه چیز از یک پیامک شروع شد. ” نمایش فیلم های جشنواره فیلم فجر در سینماهای تهران و مراکز استان ها تا 22 بهمن ادامه دارد.”

همین کافی بود تا از سر کنجکاوی لینکی که در ادامه این پیامک آمده بود ،را باز کنم.

فهرست سینماها و فیلم های جشنواره  دیده می‌شد. فیلم مورد نظرم را انتخاب کردم .باوارد کردن شماره همراه می توانستی به مرحله بعدی بروی  و بعد صفحه ای که تعداد زیادی صندلی خالی  داشت .فیلم بعدی را نگاه کردم ،صندلی‌های خالی این فیلم هم کم نبودند.این مسئله  مربوط به تهران نبود .سینماهای شهرستان‌ها هم صندلی‌های خالی زیادی داشتند و با همه این اوصاف بازهم عوامل برگزاری جشنواره دم از رونق می‌زنند و می گویند که جشنواره از همیشه بهتر بوده و با استقبال گسترده‌ای روبه رو شده است! البته نمی دانم تکلیف صندلی های خالی سینماها چه می شود؟ بگذریم از بلیت های هدیه و رایگانی که از جشنواره به ادارات و سازمان ها  اهدا می‌شود .

با کمی گشت و گذار  در صفحات مجازی ، می‌توان  میزان استقبال و رونق جشنواره را سنجید.البته همین قدر  که با پیامک و استفاده از امکانات اینترنتی مردم را به تماشای فیلم‌های سینمایی دعوت می‌ کنند، آن هم با بلیط ۱۰۰ هزار تومانی ، گویای رونق این دوره  است !

سال‌های پیش را به خاطر می‌آوری که مردم جلوی سینماها در صف‌های طویل منتظر خرید بلیت برای فیلم‌های جشنواره بودند. در سوز و سرمای بهمن ماه در خیابان‌ها و پیاده روها صف می‌کشیدند تا شاید بتوانند بلیت فیلمی را خریداری کنند و به تماشای نخستین اکران‌های جشنواره‌ای بنشینند ، تازه اگر می توانستند بلیتی بخرند.

به نظر می آید که جشنواره فیلم فجر هم دیگر رونق گذشته را ندارد. وقتی به لیست فیلم ها نگاه می کنی ، بیشتر به بخش فیلم اولی ها شباهت دارد تا بخش مسابقه.بسیاری از نام آوران سینما دیگر حضور ندارند مردم هم میل و رغبتی به فیلم هایی که کارگردانان به نامی ندارد، نشان نمی دهند .اما این نکته را نباید فراموش کرد که سینما بدون مخاطب یعنی هیچ و وقتی که مردم و مخاطبان نباشند ،سینمایی باقی نمی‌ماند آنچنان که این روزها ،مردم ترجیح می‌دهند سرگرمی‌های دیگری داشته باشند شاید به این دلیل باشد که این سینما آن چیزی نیست که مردم می ‌خواهند. حالا مردم ترجیح می دهند در خانه جلوی تلویزیون بنشینند و از پلتفرم هایی که هست ، آن  چه را دوست دارند تماشا کنند نه آن چه برگزار کنندگان جشنواره دوست دارند ، ببینند.

و در پایان ؛ با پیامک و خواهش و تمنا نمی توان سالن ها را برای جشنواره پر کرد.