توهم امنیت در سایه تهی بودن سفره ها؛ میراث تکرارهای خسته‌کننده در روایت‌های سیاسی

اخبار سیاسی پایشگر– در حالی که جامعه با چالش های پیچیده اقتصادی دست و پنجه نرم می کند، بازتولید روایت های قدیمی مبنی بر تقابل میان امنیت و معیشت، نه تنها راهکاری برای گره گشایی از مشکلات مردم نیست، بلکه با ایجاد شکاف در ادراکات اجتماعی، زمینه را برای تشدید نارضایتی ها و بهره برداری دشمنان از تلاطم های داخلی فراهم می کند.

به گزارش پایگاه خبری پایشگر، ادعای اینکه امنیت و معیشت در دو سوی یک طیف قرار دارند و یکی شرط دیگری است، در واقع نوعی رویکرد تقلیل گرایانه به پیچیدگی های حکمرانی است.
این نگاه که سعی دارد معیشت مردم را در سایه مفاهیمی چون دفاع از حاکمیت بازتعریف کند، در واقع یک دوگانگی کاذب است.
حقیقت این است که امنیت پایدار تنها در سایه رفاه اجتماعی و عدالت اقتصادی شکل می گیرد و تلاش برای توجیه سخت های معیشتی با ادبیاتی ایدئولوژیک، تنها باعث فاصله گرفتن میان حاکمیت و توده مردم می شود.

بسیار نگران کننده است که در دوران گذار به مدیریت های نوین، هنوز برخی چهره ها با تکرار فرمول های قدیمی و تحمیل تضادهای ساختگی بین نیازهای اولیه مردم و مسائل استراتژیک، سعی در توجیه ناکارآمدی ها دارند.
این مدل از سخنرانی که معیشت را در برابر امنیت قرار می دهد، نه تنها پاسخی به نیازهای امروز جامعه نیست، بلکه با ایجاد نوعی سرخوشی کاذب در فضای سیاسی، صدای واقعی مردم را خفه کرده و در نهایت منجر به انفجارهای اجتماعی می شود که دقیقا همان هدفی است که عوامل خارجی به دنبال آن هستند.

استفاده از واژه تحجر برای نقد دیگران در حالی که خود در دام تکرار الگوهای شکست خورده گرفتار است، یک تناقض آشکار است.
وقتی تجربه نشان می دهد که شعارهای توخالی نمی توانند سفره مردم را تامین کنند، تکرار همان ادبیات با رنگ و لعابی جدید، چیزی جز بازی با اعصاب جامعه نیست.
این نوع رویکرد که به جای ارائه نقشه راه عملیاتی، به دنبال ایجاد تضاد در ذهن مخاطب است، در واقع آب پاشیدن بر آتش نارضایتی هاست و به جای حل مسئله، به پیچیده تر شدن بحران ها کمک می کند.

در نهایت باید هشدار داد که هرگونه تلاش برای تبدیل معیشت به یک ابزار سیاسی یا قرار دادن آن در تقابل با امنیت ملی، در واقع خدمت به اهداف دشمن است.
امنیت واقعی یعنی مردمی که احساس کنند صدایشان شنیده می شود و سفره هایشان تامین است.
هرگونه سخنی که سعی کند این حق بدیهی را با مفاهیمی چون دفاع و حاکمیت معاوضه کند، نه تنها نسنجیده است، بلکه در شرایط حساس فعلی، تهدیدی برای انسجام ملی و آرامش عمومی کشور محسوب می شود.