پایداری بر مدار بحران، مردم در انتظار تدبیر/ امنیت با انسجام ساخته می‌شود، نه با سناریوهای التهاب آفرین

اخبار سیاسی پایشگر– طرح سناریوهای امنیتی بدون اتکا به واقعیت های میدانی و تبدیل اختلاف های سیاسی به روایت های تهدید محور، نه تنها کمکی به بازدارندگی نمی کند، بلکه می تواند سرمایه اجتماعی و انسجام ملی را نیز تحت فشار قرار دهد.
در شرایط حساس، مسئولیت پذیری در بیان مواضع امنیتی بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد.
به گزارش پایگاه خبری پایشگر، اظهارات اخیر یک عضو «مایه دارچی ها»درباره امکان اشغال بخشی از خاک ایران در صورت آسیب دیدن زیرساخت های مواصلاتی، بیش از آنکه یک تحلیل راهبردی باشد، بازتاب نوعی نگاه سیاسی است که سال هاست امنیت ملی را با ادبیات بحران دائمی تعریف می کند.
بیان چنین سناریوهایی از سوی یک نماینده مجلس، بدون ارائه مستندات روشن و بدون تکیه بر ارزیابی های رسمی نهادهای مسئول، می تواند ناخواسته به تشویش افکار عمومی و تقویت روایت های رسانه های معاند منجر شود.
امنیت ملی بیش از هر چیز نیازمند آرامش، انسجام و اعتماد عمومی است، نه بازتولید فضای اضطراب.
در بخش دیگری از سخنان این جوان مایه دار، تلاش شده است مسئولیت مشکلات اقتصادی و سیاسی کشور به مذاکرات و یا رویکرد دولت و مجلس نسبت داده شود.
این در حالی است که بخش مهمی از دشواری های امروز اقتصاد ایران، محصول سال ها سیاست گذاری غیرمنعطف، تنش های مستمر در سیاست خارجی، محدود شدن فرصت های اقتصادی و کاهش اعتماد سرمایه گذاران است.
نسبت دادن همه مشکلات به یک دولت یا یک جریان سیاسی، تحلیلی ساده انگارانه از واقعیت های پیچیده کشور به شمار می رود و کمکی به حل مسائل نمی کند.
واقعیت آن است که آنچه در سال های گذشته فشار اقتصادی بر مردم را افزایش داده و در برخی مقاطع هزینه های امنیتی و سیاسی کشور را بالا برده، بیش از هر چیز به تداوم رویکردهای تندروانه، تقابل محور و مخالفت با راهکارهای واقع گرایانه در عرصه داخلی و خارجی باز می گردد.
منتقدان این رویکرد معتقدند جریان موسوم به پایداری و نیروهای همسو با آن، با تاکید بر دوقطبی سازی فضای سیاسی، مخالفت با بسیاری از ابتکارهای دیپلماتیک و تقلیل مسائل ملی به رقابت های جناحی، در افزایش هزینه های اداره کشور سهم قابل توجهی داشته اند.
از این منظر، نقدها نباید صرفا متوجه دولت یا مدیریت مجلس باشد، بلکه لازم است نقش جریان های اثرگذار در شکل گیری این وضعیت نیز مورد بررسی قرار گیرد.
امنیت ملی تنها با توان نظامی تعریف نمی شود. پایداری زیرساخت ها، تاب آوری اقتصادی، اعتماد عمومی، انسجام اجتماعی، دیپلماسی فعال، مدیریت بحران و هماهنگی میان دستگاه های اجرایی، ارکان اصلی قدرت ملی هستند.
هرگونه اظهارنظر که بدون ملاحظات تخصصی، تصویری از آسیب پذیری کشور ارائه دهد یا اختلاف های داخلی را به موضوعات امنیتی پیوند بزند، می تواند به منافع ملی آسیب برساند.
مسئولان در هر جایگاهی باید بدانند که ادبیات سیاسی آنان بخشی از سرمایه امنیتی کشور محسوب می شود.
در شرایط کنونی، کشور بیش از هر زمان دیگر به عقلانیت، گفت وگوی ملی و پرهیز از ادبیات تنش آفرین نیاز دارد.
رقابت سیاسی زمانی مفید است که به ارائه راه حل برای مشکلات مردم منجر شود، نه آنکه با فرافکنی و متهم کردن دیگران، مسئولیت تصمیم های گذشته نادیده گرفته شود.
افکار عمومی امروز بیش از هر چیز خواهان بهبود معیشت، کاهش تنش های خارجی، ثبات اقتصادی و افزایش امید اجتماعی است.
هر جریان سیاسی که این مطالبات را قربانی منازعات جناحی کند، ناخواسته از مسیر تقویت منافع و امنیت ملی فاصله خواهد گرفت.