یک ماه پرالتهاب در صبانور و پرسش های جدی درباره سرنوشت مدیریت یکی از مهم‌ترین شرکت‌های معدنی کشور
اخبار صنایع و پتروشیمی پایشگر– شرکت معدنی و صنعتی صبانور بار دیگر در کانون تحولات مدیریتی قرار گرفته است. پس از برکناری داریوش اسماعیلی از مدیرعاملی این شرکت در مهرماه و استعفای حامد عسکری‌زاده از سرپرستی، اکنون آینده مدیریتی این مجموعه بیش از گذشته با ابهام مواجه شده است.
این وضعیت این پرسش را مطرح می‌کند: چرا در شرکتی با چنین ظرفیت‌های معدنی و صنعتی، انرژی مجموعه به‌جای تمرکز بر توسعه و تولید، صرف کشمکش‌های مدیریتی و رایزنی‌های سیاسی می‌شود؟
به گزارش پایگاه خبری پایشگر و بنا به گزارش برخی سایتها منجمله بیرونیت عسکری‌زاده که پس از برکناری اسماعیلی با حفظ سمت ریاست هیئت‌مدیره، سرپرستی صبانور را بر عهده گرفته بود، اکنون از این مسئولیت کناره‌گیری کرده است؛ با این حال، بر اساس اطلاعات منتشرشده، عضویت او در هیئت‌مدیره شرکت همچنان ادامه دارد. این تحولات در فاصله‌ای کوتاه، صبانور را با شرایطی روبه‌رو کرده که می‌تواند بر ثبات تصمیم‌گیری، پیشبرد امور جاری و اجرای برنامه‌های توسعه‌ای اثرگذار باشد.
صبانور؛ شرکت معدنی یا میدان رقابت‌های سیاسی؟
آنچه در تحولات اخیر صبانور بیش از هر چیز جلب توجه می‌کند، تکرار تغییرات در رأس مدیریت شرکت و ابهام درباره انتخاب مدیرعامل بعدی است. عزل داریوش اسماعیلی که خود در سال گذشته در یک اقدام سوال برانگیز بجای مجید ضیایی در راس این شرکت قرار گرفت و حالا کناره‌گیری حامد عسکری‌زاده از سرپرستی، این تصور را تقویت کرده که تعیین تکلیف مدیریت صبانور صرفاً یک تصمیم اداری و مبتنی بر ارزیابی عملکرد نیست و رقابت‌ها و ملاحظات خاص بیرون از حوزه عملیات واجرا نیز در این فرآیند نقش دارند.
در چنین شرایطی، نگرانی اصلی فقط تغییر یک مدیر و جایگزینی او با فردی دیگر نیست؛ مسئله، تداوم الگویی است که در آن، پیش از آنکه فرصت کافی برای تثبیت برنامه‌های مدیریتی فراهم شود، مجموعه با تغییرات تازه‌ای مواجه می‌شود.
گزارش‌هایی نیز درباره اختلال در برخی فرآیندهای جاری، از جمله توقف تعدادی از امضاها، منتشر شده است؛ موضوعی که در صورت تداوم می‌تواند روند تصمیم‌گیری و اجرای امور شرکت را با مشکل مواجه کند.
صبانور مجموعه‌ای نیست که بتواند هزینه بلاتکلیفی مدیریتی را بدون پیامد بپردازد. طرح‌های توسعه‌ای، سرمایه‌گذاری‌های معدنی، افزایش ظرفیت تولید و تکمیل زنجیره ارزش سنگ‌آهن، همگی به مدیریت باثبات، تصمیم‌گیری به‌موقع و پاسخ‌گویی روشن نیاز دارند.
طاهرزاده وصفری همچنان در کورس مدیرعاملی، عباسی هیات مدیره در حال لابی
در میان نام‌هایی که برای تصدی مدیرعاملی صبانور مطرح شده‌اند، امیرعلی طاهرزاده همچنان یکی از گزینه‌های جدی به شمار می‌رود. اما سوابق مدیریتی طاهرزاده در بخش معدن و صنایع معدنی، از جمله فعالیت در مجموعه‌هایی همچون چادرملو، گل‌گهر و ایمپاسکو، از جمله عواملی است که نام او را در صدر گمانه‌زنی‌های مربوط به آینده مدیریتی صبانور مطرح نگه داشته وتوسعه معادن فلزات گزینه بهتری جزء او نخواهد دید .
شناخت از ساختار و ظرفیت‌های صبانور و تجربه فعالیت در مجموعه‌های بزرگ معدنی نیز می‌تواند در ارزیابی صلاحیت مدیریتی او مورد توجه قرار گیرد. با این حال، تا زمان اعلام رسمی تصمیم نهایی، همچنان باید از معرفی هر فرد به‌عنوان مدیرعامل قطعی خودداری کرد.
نکته مهم این است که انتخاب مدیرعامل جدید نباید به حلقه دیگری از رقابت‌های پشت‌پرده و چانه‌زنی‌های سیاسی تبدیل شود. اگر طاهرزاده ،صفری یا هر گزینه دیگری قرار است سکان هدایت صبانور را در دست بگیرد، معیار اصلی باید توانایی او در اداره عملیات، پیشبرد پروژه‌های توسعه‌ای، افزایش بهره‌وری و خلق ارزش برای سهام‌داران باشد؛ نه صرفاً میزان برخورداری از حمایت‌های بیرونی ودادوستد های سیاسی واقتصادی
صبانور به مدیر عملیاتی نیاز دارد، نه مدیر ملاحظه گر
صبانور برای عبور از شرایط فعلی، بیش از هر چیز به مدیری نیاز دارد که بتواند میان برنامه‌ریزی راهبردی و اجرای عملیاتی پیوند برقرار کند؛ مدیری که معدن، تولید، سرمایه‌گذاری، بازار و اقتصاد پروژه‌های معدنی را بشناسد و بتواند برای هر یک از این حوزه‌ها برنامه‌ای مشخص و قابل ارزیابی ارائه دهد.
در یک شرکت معدنی و صنعتی، مدیرعامل باید بتواند به پرسش‌های روشنی پاسخ دهد: برنامه افزایش تولید چیست؟ پروژه‌های توسعه‌ای با چه زمان‌بندی و منابع مالی پیش خواهند رفت؟ چگونه می‌توان هزینه تمام‌شده را کنترل کرد؟ چه سازوکاری برای افزایش سودآوری و حفظ منافع سهام‌داران وجود دارد؟
این‌ها مسائلی هستند که باید در مرکز تصمیم‌گیری‌های هیئت‌مدیره قرار گیرند؛ نه اینکه انتخاب مدیرعامل به موضوعی فرسایشی تبدیل شود و بدنه اجرایی شرکت در انتظار تعیین تکلیف مدیریت بماند.
صبانور برای عبور از این مقطع، به تصمیمی شفاف، حرفه‌ای و مبتنی بر شایستگی نیاز دارد. هر روز تأخیر در تعیین تکلیف مدیریت، در صورت ایجاد اختلال در تصمیم‌گیری‌ها، می‌تواند هزینه‌هایی فراتر از یک جابه‌جایی مدیریتی به شرکت تحمیل کند.
پرسش نهایی همچنان پابرجاست: آیا صبانور به مسیر توسعه صنعتی بازمی‌گردد یا رقابت‌های سیاسی و مدیریتی،که پس از کوچ سوال برانگیز داریوش اسماعیلی ازپست معاونت وزیرصمت ورییس سازمان زمین شناسی به مدیر عاملی صبانور درسال گذشته همچنان بر سرنوشت یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های معدنی غرب کشور سایه انداخته وخواهد انداخت.
دیدگاه ها بسته هستند.