بیمه سفید؛ امتیاز پنهان قدرت و روایتی از شکاف عمیق میان مردم و مسوولان

اخبار بانک و بیمه پایشگر– در حالی‌که میلیون‌ها شهروند برای دریافت حداقل خدمات درمانی با صف‌های طولانی، فرانشیزهای سنگین و محدودیت‌های بیمه‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کنند، گروهی از مسوولان و خانواده‌هایشان از «بیمه‌ای ویژه» بهره‌مندند که نه‌تنها با قوانین همخوانی ندارد، بلکه فاصله طبقاتی را به شکلی عریان‌تر از همیشه به نمایش می‌گذارد.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری پایشگر، افشای جزئیات «بیمه سفید» بار دیگر این پرسش را زنده کرده که چرا در ساختار تصمیم‌گیری کشور، عدالت بیمه‌ای آخرین حلقه توجه است.
این گزارش نگاهی تحلیلی و انتقادی به عملکرد ۱۷ نهاد حاکمیتی، به‌ویژه مجلس، و سازمان برنامه و بودجه در قبال این امتیاز ویژه دارد.

در روزهایی که نظام بیمه‌ای کشور با کسری منابع، افزایش هزینه‌های درمان و نارضایتی عمومی دست‌به‌گریبان است، انتشار خبر برخورداری مسوولان و خانواده‌هایشان از «بیمه سفید» موجی از واکنش‌ها را برانگیخته است.

بر اساس اظهارات معاون بیمه و خدمات سلامت، این گروه نه‌تنها از بیمه‌ای متفاوت با مردم عادی بهره‌مندند، بلکه سطح خدمات و سرانه هزینه‌کرد آنان چندین برابر بیمه‌های پایه است.

این تفاوت آشکار، پرسش‌های جدی درباره عدالت بیمه‌ای و نحوه تخصیص منابع عمومی ایجاد کرده است؛ پرسش‌هایی که پاسخ آن‌ها باید از دل نهادهای تصمیم‌ساز بیرون بیاید.

نکته نگران‌کننده‌تر، تخطی آشکار برخی دستگاه‌های حاکمیتی از قانون است.
طبق گزارش‌ها، کارکنان ۱۷ نهاد از جمله مجلس و سازمان برنامه و بودجه، برخلاف مقررات، از بیمه پایه و تکمیلی یکپارچه استفاده می‌کنند؛ امتیازی که نه برای عموم مردم قابل دسترس است و نه در چارچوب قوانین بیمه‌ای کشور تعریف شده است.

این رفتار، علاوه بر ایجاد تبعیض ساختاری، نشان می‌دهد بخشی از تصمیم‌گیران در حوزه سلامت، خود را از قواعدی که برای مردم وضع می‌کنند مستثنی می‌دانند، موضوعی که اعتماد عمومی را بیش از پیش فرسوده می‌کند.

در چنین شرایطی، مجلس که باید ناظر بر اجرای قانون و مدافع حقوق مردم باشد، به‌جای شفاف‌سازی و اصلاح این روند، خود یکی از بهره‌مندان اصلی این امتیاز ویژه است.

این تضاد منافع، عملاً امکان نظارت مؤثر را از بین می‌برد و باعث می‌شود سیاست‌گذاری‌های بیمه‌ای به‌جای حرکت به سمت عدالت، در مسیر حفظ امتیازات خاص باقی بماند.

وقتی قانون‌گذار خود از قانون عبور می‌کند، چگونه می‌توان انتظار داشت که ساختار بیمه‌ای کشور به سمت برابری و کارآمدی حرکت کند؟

در نهایت، «بیمه سفید» تنها یک امتیاز اداری نیست؛ نمادی است از شکاف عمیق میان مردم و مسوولان.
شکافی که هر روز با تصمیمات نابرابر، تخصیص‌های تبعیض‌آمیز و بی‌توجهی به واقعیت‌های زندگی مردم عادی عمیق‌تر می‌شود.
احترام به مردم، از مسیر برابری در حقوق اولیه می‌گذرد، از جمله سلامت.
تا زمانی که مسوولان خود را در جایگاهی فراتر از جامعه ببینند، نه عدالت بیمه‌ای محقق می‌شود و نه اعتماد عمومی ترمیم.
اصلاح این وضعیت، نه یک مطالبه سیاسی، بلکه یک ضرورت انسانی و اجتماعی است.