گذار از تمرکزگرایی به توسعه منطقه‌ای؛ راهبرد نوین صنعت بیمه برای آبادانی استان‌ها

یادداشت و تحلیل پایشگر: شهراد اثنی عشری
حضور سخنگوی دولت در بیمه مرکزی و تجلیل از پایداری این صنعت در تلاطم‌های اخیر، بستری برای طرح یک پرسش راهبردی فراهم کرد.
چگونه می‌توان با اصلاح ساختارهای سنتی و مقرراتی، حق‌بیمه‌های خرد و کلان را به جای انباشت در پایتخت، به موتور محرک توسعه و اشتغال در دل استان‌های کشور تبدیل کرد؟

تحقق ایده بازگشت حق‌بیمه‌های تولیدی به چرخه عمرانی همان مناطق،* نیازمند یک انقلاب در آیین‌نامه‌های سرمایه‌گذاری شورای عالی بیمه و گذار از مدل «تمرکز نقدینگی» به «توزیع هوشمند منابع» است.
برای اجرایی شدن این هدف، ضروری است مقرراتی تدوین شود که شرکت‌های بیمه را ملزم یا ترغیب کند بخشی از ذخایر ریاضی و فنی حاصل از بیمه‌نامه‌های هر استان را در پروژه‌های زیربنایی، صنعتی و رفاهی همان جغرافیا سرمایه‌گذاری کنند؛ به گونه‌ای که برای مثال، حق‌بیمه پرداخت شده در یک قطب صنعتی یا معدنی، مستقیماً به بهبود زیرساخت‌های درمانی و جاده‌ای همان منطقه کمک کند.

*این اصلاح ساختاری با تفویض اختیارات گسترده مالی به شعب استانی و ایجاد صندوق‌های سرمایه‌گذاری منطقه‌ای میسر می‌شود* تا علاوه بر کاهش تمرکز اداری در مرکز، انگیزه مشارکت اقتصادی مردم محلی افزایش یافته و ضریب نفوذ بیمه با مشاهده عینی ثمرات آن در پیشرفت پروژه‌های استانی، به شکل چشم‌گیری جهش یابد.

این رویکرد منطقی، نه تنها باعث عدالت در توزیع ثروت می‌شود، بلکه با ایجاد پیوند ارگانیک میان صنعت بیمه و توسعه منطقه‌ای، امنیت روانی و اقتصادی جامعه را در برابر حوادث و بحران‌ها دوچندان خواهد کرد.