دیپلماسی تکذیب و عطش افزایش قیمت نان و آب به بهانه جراحی اقتصادی؟

یادداشت و تحلیل پایشگر– در حالی که سایه‌ سنگین ابرتورم بر سفره‌های مردم سنگینی می‌کند، شنیده شدن هم‌زمان ناقوس گران‌سازی آب و تکذیبیه‌های نیم‌بند قیمت نان، بار دیگر این سوال بی‌پاسخ را در افکار عمومی زنده کرده است که آستانه‌ تحمل اقتصادی جامعه، تا کجای محاسبات تکنوکرات‌های پایتخت لحاظ شده است؟

سناریوی تکراری شایعه، تکذیب و سرانجام تثبیت قیمت، اکنون به حیاتی‌ترین نیازهای بیولوژیک انسان یعنی نان و آب رسیده است.

سخن گفتن از غیرواقعی بودن قیمت آب در کشوری که با بحران بهره‌وری و فرسودگیِ زیرساخت‌ها دست‌به‌گریبان است، کنایه‌ای تلخ به مردمی است که خود قربانی سوءمدیریت‌های کلان در دهه‌های گذشته‌اند.
دولت‌ها به جای پاسخگویی در قبال تورم تولید و هزینه‌های سرسام‌آور توزیع، دیواری کوتاه‌تر از جیب مصرف‌کننده نمی‌یابند؛ آن هم در شرایطی که آنالیز هزینه‌های پخت نان به ابزاری برای فشار صنف و دولت علیه یکدیگر تبدیل شده است.

تجربه‌ تاریخی نشان داده است که راهکار بن‌بست‌های مدیریتی، نه حتی در «مجازات‌های سنگین و اعدام گران‌فروشان» ـ که تنها پاک کردنِ صورت‌مسئله است، بلکه در مهار ریشه‌های پولی تورم و ایجاد شفافیت نهفته است.

اصرار بر جراحی قیمت‌ها بدون تزریق مسکن‌های تولیدی و حمایتی، تنها به تعمیق شکاف اعتماد عمومی می‌انجامد.
وقتی مدیریت اقتصادی به آخرین راهکار یعنی دست بردن در ابتدایی‌ترین نیازهای بقا می‌رسد، باید پرسید که آیا هزینه‌ این اصلاحات را باید طبقه فرودست بپردازد یا دستگاه‌هایی که بودجه‌های کلان را بدون خروجی ملموس می‌بلعند؟
پاسخگویی در این بازار پریشان، نه با تکذیبیه‌های ساعتی، بلکه با ایجاد ثباتی است که در آن، خرید یک قرص نان یا نوشیدن جرعه‌ای آب، تبدیل به دغدغه‌ای استراتژیک برای خانواده‌ها نشود.