جنگ بهتر است یا صلح؟!

یادداشت و تحلیل پایشگر: حسن فتحی
جمهوری اسلامی امروزه بر سر دوراهی جنگ وصلح قرارگرفته است.یک راه به جنگ منتهی می شود و یک راه هم به صلح.
در این شرایط و وضعیت نه جنگ-نه صلح که می توان آن را صلح مسلح نیز نامید به نظر مفید و راهگشا نمی رسد به این دلیل که کشور و ملت را دچار بلاتکلیفی کرده و قادر است جمهوری اسلامی را به بن بست بکشاند .
وضعیت نه جنگ – نه صلح با توجه به ابربحران هایی که قبل از دو جنگ ناخواسته اخیر نیز وجود داشتند سبب تشدید مشکلاتی شده که می تواند کشور را به سوی فروپاشی وناامنی سیاسی،اقتصادی واجتماعی سوق دهد به همین دلیل باید اعتراف کرد که آثار مخرب این ابربحران ها که روز به روز تشدید شده و از کنترل خارج می شوند به مراتب بدتر وهولناکتر از جنگ و یا حتی شکست و ناکامی در میادین نبرد است.

در این شرایط که شتاب جامعه برای خودتخریبی و تشدید بلاتکلیفی بیشتر شده باید به بلاتکلیفی خاتمه داده و یکی از دو راه جنگ یا صلح را پیش گرفت.
ولی قبل از این که به صورت قطعی جنگ یا صلح انتخاب شود نیاز است اوضاع و شرایط سیاسی،اقتصادی،اجتماعی و حتی جنگ و شرایط تسلیحاتی به دقت بررسی و کالبد شکافی شود تا کشور در مسیر بی ثباتی قرار نگیرد.
در جریان جنگ 8 ساله با رژیم بعث عراق و صدام حسین نیز جمهوری اسلامی بر سر دوراهی قرارگرفته بود که در آن زمان عقلانیت بر احساسات و شعارهای آخرالزمانی غلبه کرده و با پذیرش قطعنامه 598شورای امنیت سازمان ملل راهی برگزیده شد که به نفع کشور و ملت تمام شد.
در آن سال ها با درایت و هوشمندی مدیران ارشد نظام که حمایت رهبری و مردم را پشت سرخود داشتند هم جنگ خاتمه یافت، هم کشور در مسیر سازندگی قرار گرفت.
در آن زمان حاکمیت،دیپلماسی را برگزید و با رهایی از جنگی که به بن بست رسیده بود به اصلاح سیاست ها و روش هایی پرداخت که راهگشا بود.
امروزه شرایط اما به مراتب وخیم تر و ناگوارتر از آن سال هاست، زیرا هم قدرت تخریب جنگی شدیدتر بوده هم ابربحران ها جامعه را آسیب پذیرتر کرده است.
به همین دلیل عقلانیت و درایت حکم می کند روشی پیش گرفته شود تا بحران مهارشده و با حفظ منافع ملی،تعامل با جهانیان و همسایه ها پیش گرفته شود.
این واقعیت را باید پذیرفت که نه قادریم همسایه های خود را تغییر دهیم نه آنها را وادار به تمکین کنیم، لذا بهترین راه انتخاب زندگی در صلح است.صلحی پایدار برای همه.