مهندسی معکوس کارمزدها؛ راهبرد سندیکا برای نجات نقدینگی شرکت‌های بیمه
اخبار بانک و بیمه پایشگر– پیشنهاد اخیر سندیکای بیمه‌گران برای تغییر نظام کارمزدها به مدل ترکیبی پایه و عملکردی، گامی در جهت توقف رسوب حق‌بیمه و تبدیل هزینه توزیع به سرمایه انسانی است.
به گزارش پایگاه خبری پایشگر، تغییر پارادایم در نحوه پرداخت کارمزد به واسطه‌ها، دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی اجتناب‌ناپذیر برای بقای نقدینگی شرکت‌های بیمه در اقتصاد تورمی است.
رویکرد سنتی که در آن کارمزد صرفا درصدی از حق‌بیمه بود، منجر به ایجاد لایه‌های واسطه‌ای غیرضروری و در نهایت رسوب وجوه در مسیر وصول شده است.
پیشنهاد سندیکا مبنی بر استقرار کارمزد پایه در کنار کارمزد عملکردی، در واقع تلاشی است برای هم‌راستا کردن منافع واسطه با منافع شرکت بیمه و بیمه‌گذار.
در این مدل، واسطه دیگر تنها یک فروشنده نیست، بلکه به عنوان شریکی در مدیریت کیفیت پرتفوی و تضمین وصول وجوه عمل می‌کند که این امر مستقیماً بر توانمندی شرکت‌ها در ایفای تعهدات اثر می‌گذارد.
از لحاظ فنی، انتقال به مدل مشارکت در منافع، مفهوم جبران خدمت را از یک هزینه ثابت عملیاتی به یک متغیر استراتژیک تبدیل می‌کند.
وقتی شاخص‌هایی نظیر ماندگاری بیمه‌نامه، کیفیت خدمات و رعایت ضوابط به عنوان معیارهای پرداخت کارمزد عملکردی تعریف شوند، انگیزه‌های واسطه از فروش هرچه بیشتر (بدون توجه به کیفیت) به سمت جذب ریسک‌های استاندارد و مدیریت صحیح پرتفوی تغییر می‌یابد.
این تحول منجر به کاهش ضریب خسارت در بلندمدت خواهد شد، چرا که واسطه‌ای که برای کیفیت پرتفوی خود پاداش می‌گیرد، در ارزیابی ریسک دقت بیشتری به خرج می‌دهد و از صدور بیمه‌نامه‌های پرخطر یا غیرمنطقی پرهیز می‌کند.
در کنار اصلاح ساختار پرداخت‌ها، استقرار نظارت هوشمند و داده‌محور، رکن سخت این تحول است.
بدون وجود سیستمی که بتواند جریان وجوه نقد، تخفیف‌ها و نوع واسطه را به صورت لحظه‌ای ردیابی کند، هرگونه اصلاح در آیین‌نامه‌ها تنها روی کاغذ باقی خواهد ماند.
بهره‌گیری از حسابرسی‌های مستقل و تحلیل داده‌های واقعی صنعت، می‌تواند شفافیتی ایجاد کند که در آن جای هیچ‌گونه ابهامی در توزیع کارمزدها نباشد.
همچنین تفکیک میان ظرفیت فناورانه پلتفرم‌های دیجیتال و ارزش افزوده‌ی واقعی آن‌ها، مانع از آن می‌شود که تکنولوژی به بهانه‌ای برای افزایش بی‌رویه هزینه‌های توزیع تبدیل شود و عدالت میان واسطه‌های سنتی و مدرن برقرار گردد.
در نهایت، اجرای این اصلاحات باید به صورت مرحله‌ای و با تحلیل دقیق هر رشته بیمه‌ای صورت گیرد، زیرا ساختار هزینه و ریسک در بیمه‌های مسئولیت با بیمه‌های آتش یا درمان کاملا متفاوت است.
مسیر موفقیت در این جراحی عمیق، ابتدا شناخت دقیق وضع موجود و سپس اجرای آزمایشی مدل‌های جدید است تا اثرات جانبی آن بر بازار کنترل شود.
اگر این مدل ترکیبی با نظارت هوشمند بیمه مرکزی همراه شود، صنعت بیمه را از وضعیت فعلی که در آن نقدینگی در لایه‌های واسطه‌ای حبس شده، به سمتی می‌برد که نقدینگی پایدار و رشد متوازن در سراسر زنجیره ارزش ایجاد شود.
دیدگاه ها بسته هستند.